Ik hou van covers. Als het goed gedaan wordt dan voegt de cover iets toe aan het origineel. Ooit maakte Patti Smith het album “Twelve”. Twaalf prachtige nummers van anderen interpreteerde ze en ze speelde een album vol. Super mooi. Gisteravond was ik in – of all places – Wageningen en zag ik Flip Noorman voor de derde keer. De eerste keer was met covers van Tom Waits. De tweede keer met songs rondom het boek Animal Farm van Georg Orwell. Gisteravond speelde Flip songs van Shane MacGowan. Ik kende Shane tot voor een jaar geleden niet goed, maar via YouTube leerde ik hem kennen door de muziek op zijn begrafenis. Ik schreef daar een blog (lees hier) over. En ter voorbereiding op het concert zag ik zijn optreden op Pinkpop 95. Vrolijk word je daar niet van. Een leven lang drank en drugs gebruiken. eist zijn tol.
Voor mijn verjaardag kreeg ik twee kaartjes voor het concert in Wageningen en wandelden we binnen in het leven van Shane. De verhalen en de songs vertaald en gespeeld door Flip Noorman samen met de muzikanten Vera van der Bie en Frans Verburg. Geweldig mooi. Het was coveren 2.0 met het verhaal achter de muziek. De samenwerking met Sinead o’Conner en Nick Cave, een lesje Ierse geschiedenis vanaf 1850 tot nu en de familie achtergrond waar drank al vroeg in het leven van kinderen een rol speelde. In dit decor speelde Flip de muziek, zoals je muziek wilt horen: gedreven, soms rauw, dan weer zacht, klein en ontroerend, zoals de toegift opgedragen aan de moeder van Flip, die onlangs is overleden.
De hele dag, vandaag, had ik“Dirty old town”, de laatste toegift in mijn hoofd en waande ik mij in een Ierse kroeg ergens aan de westkust, waar het standbeeld van Rory Gallagher staat. Ook een grootheid. Ik vroeg mij af wie zou Flip in een volgende show moeten omarmen, want dat is wat hij doet. Ik dacht aan Kurt Cobain, maar die is te hard. Ook dacht ik aan Bob Dylan, maar die is te soft. Misschien moet hij aan Jimmy Hendrix en Janis Joplin denken. Samen met Vera wordt dat vast een avond om niet te vergeten. Ik zie het al voor me.
29 maart 2026
NB.: ik heb geen fatsoenlijke foto van het concert. Daarom een foto van de Ierse westkust, gemaakt in 2016.