De eerste bestemming van deze vakantie was met de trein van Arnhem naar Kars. De tweede ultieme bestemming was voor ons de berg Ararat. Gisteren zagen we de berg vanuit de westkant en was de naam Agri Dagi. Vandaag zien we de berg vanuit de oostkant, tussen de wolken door. We zijn op Turks grondgebied, maar wel aan de Armeense kant. In Jerevan zien ze hem ook zo.
Het zijn eigenlijk twee bergen De grote Ararat en de kleine Ararat. Het hangt dus af vanaf welke kant je kijkt. De berg heeft meerdere gezichten, vertelde mijn meester-molenaar mij. Vanaf het noorden zie je de kleine Ararat niet.
De Ararat is een berg met een verhaal. Mijn reisgenoot schreef er dit over. (Klik hier).
Thuis hebben we kraagsteen van de Eusebius in Arnhem. Ook hier schreef mijn reisgenoot over. (Klik hier)
Rij je een stukje door, dan ben je op het drielandenpunt van Azerbeidzjan , Iran en Turkije, diagonaal aan de de andere kant van Turkije als in Istanbul. Rij je een stukje terug naar het noorden, dan ben je in Armenië. Over de grens zijn er verschillende enclaves. De grens van Turkije ligt wel vast, maar over de andere grenzen is bij tijd en wijle veel te doen. Hieronder de grensrivier tussen Turkije en Armenië.
In Aralik drinken we thee. Tussen de ganzen-en de schapenmarkt in.
Dat we vandaag ook langs het Turkse museum en monument kwamen omtrent de ontkenning van de genocide op de Armeniërs: daar wil ik hier geen worden aan vuil maken. Het is onbegrijpelijk dat mensen de geschiedenis zo kunnen draaien.
23 mei 2026.