Music as music should be…. Denk ik op deze druilerige, saaie dinsdagmorgen in Arnhem. Youtube kent mijn voorkeuren en leidt mij naar de “Troubadour” in Hollywood, CA, USA. Een club die opende in het jaar waarin ik ben geboren, waar vele grote namen zijn begonnen. Aan de andere kant van de USA heb je in New York City The Bitter End. Ook daar hebben alle groten gespeeld. Ooit was ik daar.
Nog maar een paar dagen geleden was er een Neil Young tribute in de “Troubadour”. Anderen spelen Neil Young songs. De mooiste van allemaal, zoals After the Goldrush en Look out for my love. En nog veel meer.
Neil komt niet naar Europa dit jaar. Heeft ie niet genoeg kaartjes verkocht? Wordt hij ouder? Zou hij de States niet meer in mogen onder Trump als Canadees met een Amerikaans paspoort? Ik weet het niet. Voor het eerst had ik nog geen kaartjes gekocht. Ik heb het concert in Monchengladbach nog in mijn hoofd. Dat wil ik graag zo houden. Mooier kan het niet worden.
Toch wel. Daar op 31 januari in de “Troubadour” in Hollywoord. De mooiste songs van Neil als Tribute. Hoogtepunt is de song “Ohio” over de dood van demonstratanten in Ohio, lang geleden. Minnesota maakt dat deze song actueler is dan ooit! Zoals Chris Pierce zegt bij de introductie van Southern Man: Don’t be afraid.
Zou muziek de States kunnen redden?
Matthijs van Nieuwkerk zou zeggen: Gaat dat zien, gaat dat zien!
10 februari 2026


























