Categorie: Geen categorie

Geplaatst op

Van 2025 naar 2026….

Ik ben in de jaren vijftig geboren. De tijd van de koude oorlog. Eigenlijk heb ik niets dan goeds meegemaakt in mijn leven. Ja, tot eind jaren tachtig hadden we de dreiging van een kernwapenoorlog, maar na de val van de Muur was er toch enkel voorspoed. De geschiedenis lag achter mij. De oorlog, waar ik veel over gelezen en gehoord heb, over wat er fout ging en wat een ideologie teweeg kan brengen.

Deze jaarwisseling is een kantelpunt. De geschiedenis ligt niet achter ons, maar ontvouwt zich voor onze ogen. We zien met de oorlog in Oekraïne dat onze eigen veiligheid voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog ernstig wordt bedreigd. Ja, er was natuurlijk het IJzeren Gordijn en er waren de invallen in Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Bij deze agressieve daad van Rusland stond ik als jochie bij ons voor het huis om te kijken of de Russen er al aankwamen. Dat bleek toen nog niet het geval.

In de jaren zeventig en tachtig was ik fel gekant tegen de plaatsing van nog meer kernwapens. Ik was ervoor dat alle kernwapens de wereld uitgingen, om te beginnen uit Nederland. Dat viel gelukkig samen met de val van Gorbatsjov, waardoor de wapenwedloop kon worden gestopt. In 1990 hadden we een inzamelingsactie: Help de Russen de winter door…. Er zou een tijd van bloei volgen.

Moskou
De Hermitage in Sint Petersburg

Poetin gaf de Russen na 1990 weer smoel aan het begin van de 21ste eeuw. Ik ging met wie ik ben in 2012 naar Moskou en dacht: goed dat het land zich ontwikkelt tot een moderne samenleving. In Sint Peterburg zag ik de link met Nederland, waar de kunstschatten in de Hermitage schitterden als nooit tevoren. Ik ging naar het concert van Ry Cooder in Carré in Amsterdam op het moment dat Medvedev, één van de belangrijkste vazallen van Poetin, de Hermitage in Amsterdam heropende, samen met onze koning Willem Alexander. Ik vergeet dat nooit meer: zoveel veiligheidsmaatregelen.

Het duurde tot 2014. De Russen vielen de Donbas binnen en een paar jaar later De Krim. Toch had ik niet het gevoel dat de geschiedenis veranderde. Zelfs niet in 2022 toen de Russen Kiev probeerden te bereiken. Dat mislukte en een uitputtende oorlog was het gevolg.

Nu op de grens van 2025 en 2026 is het me volstrekt duidelijk. Het is een levensgevaarlijke situatie in Europa. Na de veiligheidsconferentie in München (Zie hier mijn blog daarover), begin dit jaar en de visie van de Amerikanen op hun eigen veiligheid in november is het nu helemaal klaar. Europa moet het zelf doen. Zelf voor zijn economie en mensen zorgen. Zelf de veiligheid op orde brengen. Samen met Canada grenzen we aan de halve Noordpool. Laat die Amerikanen in hun eigen sop gaarkoken. Wat hebben ze daar te zoeken?

In 2026 start een nieuwe fase in de geschiedenis met een zelfbewust, veilig en schoon Europa in 2040. Dan kijken we weer terug.

We staan aan het begin van die geschiedenis.

30 december 2025

Foto bovenaan de pagina: De Narva, grensrivier tussen Estland en Rusland, gemaakt op 3 mei 2025

Geplaatst op

Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe…

Dat zong Wim Kan begin jaren 70 van de vorige eeuw . Het is nog begin december en ik ben toe aan een nieuw jaar als het om de wereld en de politiek gaat.

Vandaag heeft puberende Dilan haar zin gekregen en staat GroenLinks PvdA voorlopig buitenspel in de formatie. Ze denkt links en rechts te kunnen shoppen voor nieuw VVD beleid. D66 gaat daarvoor op termijn de prijs betalen, verwacht ik. Ik ben benieuwd wat er met de VVD blokkade van de hypotheek rente aftrek gaat gebeuren.

Ook vandaag presenteerde GroenLinks PvdA haar nieuwe concept beginselprogramma. Daar kan ik me wel in vinden. Het gaat er natuurlijk ook om hoe je dit algemene programma gaat invullen en hoe je dat dan gaat uitvoeren en wie dat dan gaat uitvoeren.

Ik sta van harte achter het adagium dat we een brede volkspartij moeten willen zijn. Het gaat in de democratie ook om de macht van het getal. Dat betekent dat je wel van alles kunt vinden, maar wat je kunt bereiken zit ‘m in de smalle marges van de politiek. Dan moet je geven en nemen. Dan heb ik het bijvoorbeeld over kerncentrales, je maatregelen tegenover Israël en/of de regering Netanyahu, over hoe je met de dreiging uit het oosten en sinds dit weekend ook uit het westen *)) moet omgaan.

Je moet je standpunten helder en duidelijk verwoorden. En soms zijn er van die principiële standpunten, dat er eigenlijk niet aan te tronen valt. Ook mij is activisme niet vreemd. Maar wat als je daardoor buitenspel komt te staan? Ook dat kan een keuze zijn. Er zijn situaties denkbaar waar je niet aan mee wilt werken, zoals het uitsluiten van groepen. De meeste van die zaken zijn geformuleerd in de grondwet en de rechten van de mens. Ze worden verdedigd door de internationale rechtsorde en in onze rechtsstaat. Daar geloof ik in.

Echter zodra het activisme in de weg staat om binnen de genoemde rechtsordes een brede sociale volkspartij te worden, dan heb ik daar problemen mee. GroenLinks PvdA moet proberen de mensen die het geloof in die orde hebben verloren zien terug te winnen. Veel van deze mensen hebben jaren voor Wilders gekozen en zich afgezet tegen de islam en de overheid. Die mensen moeten we terugwinnen. Ze wonen vaak in volkswijken en hebben huizen die niet goed geïsoleerd zijn. Het afschaffen van het eigen risico in de zorg helpt deze mensen, om dat de zorgkosten voor deze mensen een veel groter deel van het inkomen is dan andere kosten. Kortom, GroenLinks PvdA moet dicht bij brede lagen van de bevolking staan. Dan ben je een letterlijk een brede volkspartij.

Het concept beginselprogramma eindigt met een hoofdstuk over samenwerken. Wat ons bindt is sterker dan wat ons verdeelt, staat er. Dat hoop ik dan maar.

8 december 2025

*)) De regering Trump publiceerde dit weekend de Nationale Veiligheidsstrategie. Deze strategie belooft weinig goeds voor Europa. Het lijkt alsof de Amerikanen willen stoppen met de Navo en dat Rusland de belangrijkste handelspartner wordt. Van enige solidariteit, ook in de eigen samenleving, lijkt geen sprake meer.

Geplaatst op

Op zoek naar waarheid en schoonheid….

…. in Amsterdam op zomaar een zondagmorgen. Het is prachtig weer, wanneer we aankomen op Amsterdam Centraal. We moeten even doorlopen om om elf uur in de Dominicuskerk aan de Spuistraat te zijn. Dat lukt, omdat de toeristen nog niet wakker zijn. Vandaag is de eerste van drie vieringen in de kerk, waarin filosofie centraal staat. Agnes Grond vertelt over Vandana Shiva. In “De Groene” komt zij uitgebreid aan het woord. Voor en na haar verhaal klinken de klanken van Antoine Oomen, Tom Löwenthal en Bernard Huijbers. De kerk is best vol en ik ben geraakt door de sfeer, de taal en de muziek: op zoek naar waarheid.

Tegen kwart over twaalf zijn de toeristen wakker en banen we ons een weg door de wietlucht langs de coffeeshops naar de bakkerij van Isa Neijmeijer. Ik heb een boek van hem met recepten en bak regelmatig zijn brood na. Het is een eerlijke bakker een echte warme bakker, dagelijks vers op de Nieuwedijk. In de winkel kun je zo in de bakkerij kijken en aan een paar tafeltjes, die altijd vol zijn, kun je het lekkers proeven van wat daar gemaakt wordt. Zo moet het zijn bedoeld in de schepping.

We hobbelen verder door het centrum van Amsterdam over het Rokin, achter de beurs langs richting de Zeedijk. Eind jaren 70 kon je daar niet lopen, vanwege alle junks. Nu lijkt dit verboden terrein, wanneer je geen toerist wilt zijn. Gelukkig zijn we snel bij de Waag en lopen we over de Kloveniersburgwal. Daar heb ik goede herinneringen aan de periode dat ik vrijwilligerswerk deed bij de Regenboog. Op een bankje bij de Stopera aan de Amstel doe ik mijn middagdutje. Het weer is geweldig. Herschapen lopen we door naar het namen monument. Deze keer zoek ik de naam Bromet. Op Laura Bromet heb ik gestemd onlangs bij de Tweede Kamer verkiezingen. De naam Bromet komt voor in drie rijen. Bij de Portugese Synagoge zien we de extra beveiliging in verband met de herdenking van de Kristalnacht. We lopen door. Langs het gebouw van de Joodsche Raad komen we bij de Hermitage.

De Hermitage? Ja dat mag natuurlijk niet in deze tijd van oorlog met Rusland, dus heet het nu H’ART. De samenwerking met de Hermitage in St. Petersburg is gestopt vanwege de sancties en nu werken ze met andere musea samen. Vandaag is de tentoonstelling over het leven en werk van de Roemeense beeldhouwer Brancusi een samenwerking met Centre Pompidou in Parijs. Ik ben fan van Brancusi.

Toen ik net in Arnhem kwam wonen, kocht het Kröller Müller wat ik noem de steen van Brancusi. Het museum is bij ons in de achtertuin. Ik kan niet naar de Hoge Veluwe gaan of ik moet even naar het museum om de steen te zien. Het begin van de wereld, zoals Brancusi de steen heeft genoemd, is onbeschrijfelijk mooi.

9 november 2025

Geplaatst op

Songs for beginners….

… is de LP die ik draaide, wanneer ik ging logeren bij mijn zus in Utrecht. Ik woonde in Ommen en was een jaar of 14, 15. Zij is negen jaar ouder. Voor mij was alles wat in Utrecht gebeurde, dan wel wat buiten Ommen was, nieuw. Ik dronk de sfeer van de stad en de Oude Gracht op alsof er een wereld voor me open ging. Later toen bij haar de lp’s de deur uitgingen, heb ik het album van haar gekregen. Zo eens per jaar draai ik het. Veel nummers kan ik meezingen.

Een paar jaar later zat ik op de HEAO in Zwolle. De school was net gestart en had nog geen echte schoollocatie. We zaten in het oude provinciehuis in Zwolle, wat de bibliotheek aan de Diezerstraat was. Een prachtig gebouw en hoorcolleges in de Statenzaal. Tegenover de school was de platenzaak van Sims. Op de verdieping, rechts achterin was het vak van Crosby, Stills, Nash en Young. Ik ging daar vaak heen en droomde dat ik het album 4 Way Street kon kopen. Ik vond het een te duur dubbelalbum, dus kocht ik Deja Vu. Deels dezelfde nummers, maar niet live. Geld kun je maar één keer uitgeven. Het is alternatief aanwendbaar, zeggen economen. Goedkoop is duurkoop, zei mijn vader. Ik had ze allebei moeten kopen.

Vandaag de dag kun je alles beluisteren voor één en dezelfde prijs op bijvoorbeeld Spotify. Waar het geld dan terecht komt, weet je ook niet.

Een paar maanden geleden kocht ik kaartjes voor een concert van Graham Nash in het Muziekgebouw in Eindhoven op 22 oktober jl… Bovenstaande verhalen kwamen in dit concert samen. Een goede recensie en een setlist vind je hier.

Ik heb werkelijk genoten. Je kunt zeggen: het is ouwe lullen muziek. Ik zeg: het waren top muziekkanten die speelden, alsof hun leven ervan afhing. De verhalen van Nash gaven mij ook achtergrond over nummers waar ik naar geluisterd had. De nummers over de liefde gaan nooit verloren, deze zijn van alle tijden. Military Madness vertelt het verhaal over oorlog. Met Gaza en Oekraïne is dat nog net zo actueel als in 1965. In de toegift speelde/zong hij naast Suite: Judy Blue Eyes, het legendarische Woodstock en het nummer Find the Cost of Freedom:

29 oktober aanstaande zijn er verkiezingen.

25 oktober 2025.

Geplaatst op

Links is veel te principieel

Dat bedenk ik me, terwijl ik de peilingwijzer van Tom Louwerse van gisteren analyseer. Welke coalities zijn mogelijk? Hoe zit het met de machtsvraag? Het lijken dramatische verkiezingen te worden wanneer een uitslag volgt conform deze peilingen. Een paar punten.

Kijk je over de jaren heen dan zie je helemaal niet zoveel verschil in de blokken links, midden, rechts en extreemrechts. Er is een verschuiving van rechts naar extreemrechts. Dat is zeer zorgelijk en dan tel ik de VVD mee als rechts en niet als extreemrechts. Ik kan het niet verkroppen dat één op de drie mensen die ik spreek extreemrechts stemt. Daar word ik beroerd van. Komt de VVD op haar schreden terug en wordt ze weer een normale bestuurderspartij, dan kun je Nederland weer besturen.

Links is veel te principieel. Tel ik links bij elkaar op dan kom ik op 56 zetels over 9 partijen. Zo wordt links nooit een machtsfactor. PvdA en GroenLinks hadden samen 17 zetels en gaan nu naar, zo lijkt het, 23 zetels. Dat is echt minder dan gedacht. Ik hoopte dat we naar 30 zetels zouden gaan. Dan zou de fusie echt effect hebben gehad. Partij voor de Dieren en SP horen in die fusie. Dat scheelt toch een boel. Ook D66 en Volt horen ook bij elkaar. Scheelt ook weer een partij. Ik zie CU ook meer als links dan midden. Die mogen hun eigen niche bewaken.

In het midden lijkt er veel te gebeuren, maar dat valt wel mee. De kortstondige bloei van NSC en BBB heeft veel chaos gebracht en de rust lijkt met Bontebal in het CDA weergekeerd. Echter het CDA ging in de geschiedenis bijna altijd over rechts. Dat lijkt nu haast onmogelijk.

Mijn stemadvies is: Stem op PvdA en GroenLinks dan heb je de meeste kans op een stabiele regering. Wil je dat niet, stem dan op D66, CDA of VVD. Dan clusteren we wat en zijn we van al die kleintjes en extreem rechts af.

Ondertussen moet Nederland naar een kiesdrempel van 5 zetels, 3,33%.

9 oktober 2025

Geplaatst op

Vitesse kapot

Vanmiddag draaide ik de molen in Elden, op een steenworp afstand van het stadion van Vitesse. We begonnen om half één en om drie uur zou de uitspraak van de Rechtbank in Utrecht zijn over het voortbestaan van Vitesse. Gaandeweg de middag werd ik gespannen. Mijn collega merkte dat en ik vertelde hem mijn -korte- geschiedenis met Vitesse. Hij had er helemaal niks mee.

Tegen half drie begon ik te appen. Eerst met mijn dochter, zie blog van gister, en later met de man die mij geleerd heeft een molen te bedienen. Ik ben hem daarvoor eeuwig dankbaar. Hij is diehard Vitesse supporter en was bij nagenoeg alle wedstrijden in het Gelredome en in het buitenland. Een échte, zeg maar.

We zouden tot vier uur die molen draaien, maar ik had er geen zin meer in. Ik wou naar de Korenmarkt. Dus, de molen opgeruimd en op pad naar Arnhem Noord. Langs het Gelredome, het was er ijzig stil. Over de brug, ik kwam niemand tegen met een shirt. Zou het dan toch goedkomen, dacht ik. Het zou niet goedkomen, dat begreep ik naarmate ik dichterbij kwam.

Triest maar waar. Dat zag ik toen ik de Korenmarkt op liep. De sfeer was gelaten. De mensen waren stil, boos en verwijtend. Hoe had dit kunnen gebeuren? Op afstand stond politie, maar echt, er gebeurde op dat moment niets. Ik liep door naar mijn molenvriend.

Ik vond hem samen met zijn maten, waarmee hij al de ondergang van amateurclub Vitesse 1892, jaren geleden, had meegemaakt. Ik zag echt verdriet in de groep. En troost! Maar ook hoop. Linksom of rechtsom: het gaat goedkomen. Op Papendal, bij Masv of met de oude/nieuwe club Vitesse. En vastberadenheid: Wij gaan erbij zijn! Laat ze in Nijmegen maar lullen. Zodra de investeerder daar wegvalt, valt het daar ook om.

We dronken een paar biertjes. En ik ging mijn weg. Het voelde kut dat ik niks voor hen kon betekenen.

Op weg terug naar huis, fietste ik achter twee jonge mensen. De vrouw links fietste zonder handen aan het stuur. Toen ik goed keek, zag ik dat ze fietsend op een kleine gitaar speelde en zong. De man rechts luisterde. Het leven gaat door: voor Arnhem, voor Vitessefans en voor deze jonge mensen.

Maar Vitesse is voor heel lang kapot en dat is vandaag kloten.

8 augustus 2025

Naschrift

Vitesse is gered door de gong. Hoe? Het is een wonder.

Nu 12 september de eerste wedstrijd tegen AZ.

9 september 2025

Geplaatst op

Een geel swert hert…

Natuurlijk heb ik een geel zwart hart!! Als jongetje vanaf mijn tiende tot mijn vijftiende speelde ik bij OZC in Ommen. Eerst op de Paardeweide, later op de Haarsweg. Ommen had twee voetbalclubs OZC en OVC, dat ook wel Ommen werd genoemd. OZC speelde in het geel zwart op zaterdag en OVC op zondag. Ik speelde op zaterdag. OZC was ook veel beter dan OVC. Slechts één keer per jaar speelde OZC tegen OVC. Dat was op het Goede Vrijdag toernooi van OVC. Ik vond het altijd geweldige wedstrijden tegen Kloosterhaar en Bergentheim en dan maar hopen op de finale tussen OVC-OZC. Dat leefde. Mijn hart werd gaande weg de dag geler en zwarter…. Een paar jaar geleden zijn beide clubs gefuseerd onder leiding van Jan Smit, ja de Jan Smit, in FC Ommen. Ze doen het wel aardig en gaan weer een zwaar seizoen tegemoet.

Zij wel! FC Ommen wel: ze spelen ergens derde klasse KNVB. Hoe dat met Vitesse zal gaan is ongewis. Van de week reden we richting Duiven en zeiden we tegen elkaar: het hert (boven op de afvalbult bij de IJssel) is nog geel zwart. De hele stad is geel zwart. Zelfs op de molen in Elden hing een geel zwarte vlag. Ooit stond ik samen met mijn dochter in het wedstrijdboekje van Vitesse – VVV Venlo. Mijn dochter, die toen een jaar of 25 was, vond het mooiste dat we Ajax in die tijd een keer met 4-1 oprolden. Dat was natuurlijk ook geweldig. Mijn broer, Ajax supporter, was ontzet dat ze dat op had laten schrijven.

Mijn mooiste wedstrijd is Vitesse tegen Ajax of Twente. Ik denk Twente, het jaar dat ze kampioen werden. Theo Janssen speelde op de helft van de tegenstander, bij Twente. Piet Velthuizen stond bij ons op doel. In die wedstrijd kreeg Twente een paar keer een vrije schop op de juiste plek voor Theo. In het stadion gebeurde het. Vol spanning. Zou het Theo lukken om zijn thuishaven pijn te doen? Zou Piet Velthuizen precies weten wat Theo zou doen? Het waren prachtige momenten.

Vorig jaar in juni was ik op Papendal toen Edwin Reijntjes kwam melden dat we nog ff door mochten.

Vanmiddag zat ik thuis naar de livestream van de rechtbank in Utrecht te kijken. Het ging tussen rede en emotie. Vitesse probeerde nog wel op redelijke argumenten de KNVB aan te pakken. Maar dat had geen schijn van kans. Er is zoveel fout gegaan! Tot op de laatste dag. Toen sprak Cindy Snelders. Wanneer Vitesse het morgen haalt, verdient zij een standbeeld. Zij sprak recht uit haar geel swerte hert. Over wat Vitesse voor haar en de samenleving in Arnhem betekent. Het was een sterk betoog.

Of het te laat is, weet ik niet. Dat weten we morgen om drie uur: Ik hoop dat de emotie het dit keert wint van de rede.

7 augustus 2025

Geplaatst op

Zuidlaren

Nooit ben ik er écht geweest. Ja een keer aan de rand. Ik was er voor mijn werk. Op de instelling. Daarna reed ik naar mijn moeder. Ik wist dat ze daar in de oorlog geweest was. Ze zat in de psychiatrie, als verpleegster in Bloemendaal bij Den Haag. Het was oorlog. Vanwege de bouw van de Atlantic Wall moest de instelling met psychiatrische patiënten verhuizen. Weg daar. De Joodse patiënten werden via Apeldoorn afgevoerd naar de kampen. Ze kwamen niet terug. De anderen werden verdeeld over andere instellingen in Nederland. Mijn moeder moest met de patiënten van haar paviljoen naar Zuidlaren. Het was de donkerste tijd in haar leven.

Vandaag ging ik naar de Wachter. Ik ben op vakantie in de buurt. De Wachter is een bijzondere molen en staat al lang op mijn lijstje om te bezoeken. Hier vlakbij in Roderwold, was ik al eens geweest. De Wachter staan aan de vaart richting het Zuidlaarder meer. Het is de industrie van 150 jaar geleden. Een prachtig gebouw met een oliemolen en een graanmolen. Je moet dat gezien hebben, dat olieslaan. Het is een prachtig beroep om van lijnzaad olie te maken. Nu doen we dat in fabrieken, maar hier zie je het ambachtelijk. Wanneer je er geweest bent ruik je een paar uur later in het café nog naar olie.

Hier moest ik dus een keer heen. Het is een mooie dag en rijdt er zonder met wie ik ben heen. Onder de A28 door, over het spoor en over de brug. Ik zie de bus van Emmen naar Groningen en denk aan Annelie, het mooie lied over de liefde van Daniel Lohues.

Ik rij Zuidlaren binnen en ineens zie ik de instelling. Tranen springen in mijn ogen. Het verhaal van Zuidlaren is voor mij het verhaal van mijn moeder.

Door De Wachter werd ik er aan herinnerd.

19 juli 2025

Geplaatst op

Rock and roll will never die

Neil Young komt weer naar Europa, naar Nederland, klonk het een paar maanden geleden in onze huiskamer. 1 juli in Groningen. Shit, dan kunnen we niet. Kleinkinderen gaan voor. Maar 4 juli in Mönchengladbach. Ook een optie, anders naar Berlijn of Brussel. Maar dat is wel ver weg. Dus gisteren op naar het Sparkassen hockey stadion in Gladbach. We konden ons goed voorbereiden. En dat hebben we gedaan.

Met welke band gaat hij komen, wat gaat hij spelen, we willen wel vooraan staan, dus we moeten vroeg weg. Vele vragen werden beantwoord. Het kaartje was snel gekocht en afgelopen zaterdagavond konden we op de BBC zijn sessie op het legendarische festival in Glastonbury zien. Het hele concert werd live uitgezonden. Ik swingde door de huiskamer. Op sugarmnt.org zag ik de setlist van de concerten en al snel bleek dat het een geweldig concert zou worden. Harde nummers, zachte nummer, hits en ook wat minder bekende nummers…

Nadat Neil in Groningen had gespeeld, was het wel duidelijk. De tour is een muzikale reis door zijn oeuvre, van een nummer met Crosby, Stills en Nash tot Keep on Rocking in the Free World en van Old man tot aan Like a Hurricane. De recensies in de Volkskrant en in NRC waren uitzinnig. Het gaat daar in Gladbach een geweldige avond worden. Zoveel was zeker.

En dat werd het. We stonden vooraan met zicht op Spooner Oldham. Iemand die je niet ziet, niet hoort, maar een belangrijke bijdrage heeft aan de sound. En we hadden direct zicht op de jonge gasten Micah Nelson en Corey McCormick. Samen met Anthony LoGerfo speelden ze als de Crazy Horse in de jaren 70 en 80. Geweldige interactie met Neil Young, Je weet dat elke noot raak is, strak in het ritme en soms daarbuiten. Een enthousiasme en een wisselwerking maakte dat deze bejaardensoos swingde als nooit tevoren.

Neil was goed te pas, hartstikke bij de les, zijn band aansturend alsof hij nooit anders had gedaan. Wat kregen we een geweldige avond. Ooit was het album “On the Beach” mij ontgaan, maar vriend Henk maakte mij daar jaren later op attent. En nu in Gladbach de Ambulance blues van dat album als eerste nummer. Wat een opening. Volgens de statistieken moest dan Be the Rain komen, maar we kregen een twintig minuten durende versie van Cowgirl in the Sand. De avond kon niet meer stuk. Zelfs Harvest Moon vond ik leuk, omdat die Duitsers dat allemaal meezingen.

Na de toegift met Hey Hey, my, my was het duidelijk: Rock and Roll wil never die.

5 juli 2025

NB.: Voor Spotify gebruikers maakte ik een playlist met alle nummers van de tour. Die kun je hier vinden.