Music as music should be…. Denk ik op deze druilerige, saaie dinsdagmorgen in Arnhem. Youtube kent mijn voorkeuren en leidt mij naar de “Troubadour” in Hollywood, CA, USA. Een club die opende in het jaar waarin ik ben geboren, waar vele grote namen zijn begonnen. Aan de andere kant van de USA heb je in New York City The Bitter End. Ook daar hebben alle groten gespeeld. Ooit was ik daar.
Nog maar een paar dagen geleden was er een Neil Young tribute in de “Troubadour”. Anderen spelen Neil Young songs. De mooiste van allemaal, zoals After the Goldrush en Look out for my love. En nog veel meer.
Neil komt niet naar Europa dit jaar. Heeft ie niet genoeg kaartjes verkocht? Wordt hij ouder? Zou hij de States niet meer in mogen onder Trump als Canadees met een Amerikaans paspoort? Ik weet het niet. Voor het eerst had ik nog geen kaartjes gekocht. Ik heb het concert in Monchengladbach nog in mijn hoofd. Dat wil ik graag zo houden. Mooier kan het niet worden.
Toch wel. Daar op 31 januari in de “Troubadour” in Hollywoord. De mooiste songs van Neil als Tribute. Hoogtepunt is de song “Ohio” over de dood van demonstratanten in Ohio, lang geleden. Minnesota maakt dat deze song actueler is dan ooit! Zoals Chris Pierce zegt bij de introductie van Southern Man: Don’t be afraid.
Zou muziek de States kunnen redden?
Matthijs van Nieuwkerk zou zeggen: Gaat dat zien, gaat dat zien!
Ook al ben ik van GroenLinks, je weet wel die partij die zo extreem is dat de VVD er niet mee wil regeren, ik ben wel blij met dit kabinet. De toon is beter, ze willen wat samen doen en de accenten zijn iets minder rechts. Veel slechter dan het vorige kabinet kon ook niet. Toch valt er nog wel wat te halen voor GroenLinks PvdA als het gaat om de sociale zekerheid en de zorg. Ik verbaas me vaak over de discussies die plaatsvinden over de zorg naar aanleiding van zo’n regeerakkoord. Ik wil er hier drie bespreken:
1. Het effect van de eigen bijdrage in de zorg.
2. Het effect van de vergrijzing op de zorgkosten.
3. Het effect van de ontwikkeling van geneesmiddelen op de kosten van de zorg.
De discussie over de eigen bijdrage in de zorg is geen discussie over zorg. Het gaat over inkomenspolitiek. De zorgkosten moeten toch worden betaald. Dat kan deels door een eigen bijdrage en voor de rest wordt dat veelal betaald middels een percentage op het inkomen. Voor de lage inkomens is de eigen bijdrage een veel hoger deel van het inkomen dan voor de hoge inkomens. Het gaat immers om een vast bedrag per jaar. Het kost veel administratieve rompslomp bij de verzekeraars. Of de eigen bijdrage effect heeft op de zorgkosten is zeer de vraag. Als je ziek bent, dan ga je naar de dokter, wat het ook kost. Mijn voorstel is het loskoppelen van de eigen bijdrage van de zorgdiscussie en overbrengen naar sociale zaken en de inkomensplaatjes. Scheelt een boel ruis.
Het effect van de vergrijzing op de zorgkosten is anders dan wordt bedacht. Natuurlijk worden mensen ouder, leven ze langer, waardoor ze langer zorg nodig hebben. Ze betalen ook langer premie. Het effect is echter anders. Een mens gebruikt veel zorg in het eerste levensjaar. Bij de geboorte en het jaar daarna is vaak veel specialistische zorg nodig. Ook bij de ontwikkeling van een kind. Daarna volgt een lange periode van een lage zorgconsumptie. Immers, je leeft, bent gezond, doet dingen en gaat maar door. Totdat je oud bent. Dan nemen de problemen toe. De laatste tien jaar van je leven kost je de samenleving veel geld. Heel veel geld. Het effect van het ouder worden is niet dat die periode van tien jaar langer wordt. Nee, het effect van de vergrijzing is dat de periode dat je gezond bent en meebetaalt aan al die zorgkosten langer wordt. Met andere woorden: vergrijzing heeft veel minder effect dan we vaak aannemen.
Het effect van geneesmiddelen op de totale zorgkosten is gigantisch. Jaarlijks nemen de kosten van geneesmiddelen met een miljard euro toe. Het percentage ten opzichte van de totale medisch specialistische zorg neemt toe van 3,8% in 2019 naar 7,5% in 2024. (Bron: NZA https://puc.overheid.nl/nza/doc/PUC_802735_22/1/) Dat zijn gigantische bedragen en veel groter dan welk effect van de eigen bijdrage dan ook.
Kortom: De eigen bijdrage is een VVD programmapunt: belast de armen en laat de rijken met rust, de vergrijzing is een argument dat veel minder vaak gebruikt moet worden, omdat het effect veel kleiner is dan gedacht en tenslotte: richt de focus op de dure geneesmiddelen. Daar valt nog veel onderzoek te doen naar gebruik. Zo kan er meer onderzoek gedaan worden naar differentiatie van de medicatie bij patiënten. Dat levert geld op, leerde ik in de praktijk.
… zei Jan Schaefer in 1978. Tien nieuwe steden erbij zegt Rob Jetten, onze nieuwe premier. Ik heb op PvdA Groenlinks gestemd en ben zeer bezorgd over de wisseling van het leiderschap. Wonden moeten geheeld worden. Daarom hieronder:
Gert’s regeerprogramma met als titel “In gelul kun je niet wonen”.
Doortrekken van de spoorlijn van Lelystad naar Emmeloord en Groningen. Nieuwe steden naast Dronten, Emmeloord en Heerenveen.
Schiphol verplaatsen naar een eiland voor de Noordzee: Schiphol at Sea. Een buizenpost van goederen en mensen naar Leiden, Haarlem of Alkmaar. In de Haarlemmermeer kan een grote stad in de hoogte worden gebouwd.
Markermeer niet geheel inpolderen, maar deels. In één van de hoeken een grote stad bouwen, bijvoorbeeld naast Almere.
Herstructurering van defensie vliegvelden en kijken of deze gecentraliseerd kunnen worden. Vrijkomende velden volbouwen met huizen (De Peel, Woensdrecht en/of Twente).
In alle steden op braakliggende percelen in de hoogte bouwen, zoals in Arnhem Presikhaaf gaat gebeuren.
Oplossen van problemen uit het verleden:
Pasmelders uitkopen. Hen is onrecht aangedaan door de overheid. Ze krijgen de keuze stoppen of bio boer worden. Doelsturing in die gebieden en de stikstofuitstoot fors naar beneden bijstellen
Groningen ruiterlijk compenseren en ophouden met zeuren. Als de Shell niet wil, dan gaat de Shell maar weg. NAM= Shell. Shell heeft genoeg verdiend.
Toeslagenaffaire: nu snel en zonder omhaal oplossen.
De asiel keten op orde brengen.
Kernenergie. De oplossingen voor het afvalprobleem en de veiligheid van de centrales is niet gevonden. Dan kun je wel kleine centrales bouwen. Bij mij winnen nog altijd de bezwaren van vroeger. Ik kan me voorstellen dat mijn partij hierin een compromis sluit.
En dan de financiering…
Het gaat hier om grootschalige investeringen. We maken een investeringsfonds, dat projecten financiert dat voldoet aan een aantal uitgangspunten. Dat wordt de motor van de economie. We laten dit niet over aan het bedrijfsleven, maar sturen dit aan door de centrale overheid in Den Haag. Voor goede plannen is altijd geld te vinden, bijvoorbeeld bij Nederlanders met pensioenen. We maken kleine woonunits met huizen voor twee en vier personen. Veel ruimte in de buitenomgeving. De Bijlmer is er niks bij. Er zijn veel slimme methoden om huizen te bouwen. Kijk naar fabrieken in Heerenveen en Vroomshoop.
Ik denk aan een twee sporen beleid. Snelle oplossingen en oplossingen, die meer dan twintig jaar kosten. Kortom tijd voor een nieuwe nota ruimtelijke ordening.
Nederland is één grote metropool met groene enclaves. Met een beetje geluk kan dit plan voor kerst klaar zijn.
Ik vrees dat de boeren de trekker al gestart hebben.
Geboren in 1957, was voor mij de grens van Europa tot 1989 het IJzeren Gordijn. Alles wat daar achter gebeurde was de vijand en daarvan had ik weinig kennis. Toen ik 11 was, stond ik voor de bakkerij van mijn vader te kijken of de Russen eraan kwamen. In de jaren 80 demonstreerde ik tegen de kernwapens en de kruisraketten en ook in die jaren ging ik met de kerk uit Sneek naar Stralsund in de DDR voor een uitwisseling. Heel indrukwekkend vond ik dat, vooral het bezoek aan Hiddensee, een eiland in de Oostzee, waar Merkel graag komt en waar het toen al iets meer vrij was, dan in de stad. Door het geruis van de branding, kon de Stasi je niet verstaan.
Na de val van de muur bezocht ik Polen voor een bruiloft en deden we met een camper vol met kleine kinderen Berlijn aan, begin jaren 90. De muur stond er nog. Het tracé was nog goed te zien. Ik was ontroerd door het monument met de kruizen van de overledenen bij de muur. Het monument is er vandaag de dag nog steeds.
Heel lang heb ik alleen op afstand Oost Europa gevolgd. In 2012 waren we, met wie ik ben en ik, onder de indruk waren van de vrijheid in Moskou en Sint Petersburg. Het was nog voor de Russische annexatie van De Krim en in de tijd dat ook onze koning een gezellig biertje dronk met Poetin. Moskou is een echte wereldstad met de allure van New York en Peking. Daar moesten we ook nog eens heen, zeiden we. Dat gaat niet meer gebeuren. Sint Petersburg had een link met Vriezenveen in Overijssel. Tot de Russische revolutie in 1918 werd er vanuit de textielindustrie fors handel gedreven met de tsaren daar. Het duurste linnen en de specerijen uit Indië werden per kar naar Sint Petersburg gebracht en het geld kwam mee terug. Damen Shipyard is er in deze tijd niets bij. Nog steeds zijn er restanten in St Petersburg te zien van de Vriezenveense cultuur, zoals een protestantse kerk aan de belangrijkste winkelstraat van de stad. En verder niet te vergeten de wereld aan Nederlandse meesters in de Hermitage.
Ik ging eens naar Boedapest, Praag en Wenen en ik realiseerde me daar hoe voornaam deze steden in de late middeleeuwen waren geweest. Best belangrijke steden, wellicht belangrijker dan Amsterdam en Antwerpen, al willen wij mensen in de lage landen dat moeilijk geloven. Wij voeren immers op de wereldzeeën?
Hoe dan ook, met de oorlog in Oekraïne, sinds 2022 nog meer dan sinds 2014, is er een nieuwe grens in Europa. De grens van Rusland en Belarus, die zich uitstrekt van Kirkenes in Noorwegen via Finland, de Baltische staten en Polen tot aan Roemenië en Bulgarije. Wanneer je even door reist ben je in Istanboel.
Irene van der Linde en Nicole Segers schreven in 2004 het boek Het einde van Europa. Bij De Slegte nog te koop onder ISBN nummer 90 5637 582 2. Dat boek inspireerde om die grenzen opnieuw op te gaan zoeken. Vorig jaar mei bezochten we Wlodawa, een plaats in midden Polen vlakbij Sobibor met een rijke joodse traditie. De plaats ligt aan de grens met Belarus en de provincie Gelderland heeft een voetpad gesubsidieerd van Wlodawa naar Sobibor, zo las ik in het boek. Het pad hebben we niet gevonden, maar de synagoge wel en de afgesloten brug met Belarus ook. Je kan er de grens niet over. Wel kun je er vissen. Of je een vis uit Belarus vangt of uit Polen, weet je niet. Het was mei, rustig en mooi weer.
Synagoge WlodawaDe grens tussen Belarus en Polen. Beeld bij de grens
Komende mei gaan we per trein (en auto) naar de Baltische Staten, Finland en Noorwegen. Naar Narva en Jacobselv. Over anderhalf jaar is het de bedoeling Roemenië, Bulgarije en Turkije tot aan Istanboel aan te doen. Ik vind de voorbereidingen nu al mooi en verrijkt mijn kennis van de geschiedenis van ons continent. Zo vredig als het soms leek, is het eigenlijk nooit geweest.
Het is eind oktober. De chocoladeletters en de pepernoten liggen in de supermarkt. Het sinterklaasjournaal is weer in aantocht. Wij hebben nog één gelovige in de familie en twee aspirant gelovigen. Zij snappen er nog niks van en kijken vanuit de box toe.
Van huis uit kreeg ik een speculaasplank mee. Mijn vader was bakker en had verschillende planken, waarmee speculaasproducten werden gemaakt. Zo belandde de ‘bedrijfsplank’ bij mijn zus en kreeg ik de plank waarmee hartjes werden gevormd. Vijf hartjes in een zakje met een strik eromheen en je kon je geliefde gelukkig maken, ook al in de jaren vijftig. Pronkstuk is natuurlijk de plank met de bedrijfsnaam: G Hengelaar. Die planken had mijn vader speciaal laten maken door de plaatselijke houtbewerker. Het is een prachtig exemplaar.
Daar wil ik een keer speculaas mee maken, denk ik al jaren. Inmiddels ben ik lang genoeg met pensioen en heb ik de meeste dingen die ik leuk vind al wel een keer gedaan. Maar dit nog niet. Even speculaas maken…. Nou vergeet het! Speculaas is er in soorten en maten. Recepten op internet in overvloed. Een kwaliteitsbakker als bakker Hengelaar gebruikt natuurlijk niet het eerste de beste internetrecept. Zijn eigen 80 jaar oude receptenboek is slechts deels te lezen. Dat is jammer. Maar het geeft wel richting.
Dan het receptenboek van Calvé. Dat is een klapper waar de bakkers in Nederland van Calvé periodiek nieuwe recepten kregen bij de producten die ze bestelden. Het was gewoon promotiemateriaal. Wat mij als bedrijfseconoom dan aanspreekt is dat ieder recept was opgeschreven in de vorm van een kostprijscalculatie. De directe kosten kon je zo invullen, het Excel van de jaren vijftig. Probleem echter: het is een commercieel recept. Veel van de producten van Calvé zijn nu niet meer te koop, zoals Biskien-Zacht.
Uiteindelijk kom ik uit bij Cees Holtkamp. Cees was bakker in Amsterdam en heeft veel zijn recepten opgeschreven. Het boek is de bijbel voor de banketbakkers. De mooiste producten, goed en systematisch uitgelegd. Inmiddels is na tien drukken van de eerste versie de tweede versie verschenen. Die heb ik dan helaas nog niet. In de eerste versie staat het recept dat ik heb gebruikt als basis. Ik heb het toch ook weer een beetje aangepast. In plaats van 20 gram water heb ik 40 gram water gebruikt. Dat had ik nodig om goed deeg te krijgen.
Het is gelukt. ik heb van het recept één plank gemaakt en vijf hartjes. Het smaakt heerlijk.
Het zou vandaag mooi weer zijn. Ik zou in de tuin de helft van de oude asperges uitgraven. Dat is een hele klus. Asperges zijn heerlijk als ze zijn volgroeid in het voorjaar, maar je wil niet weten wat er onder de grond zit. Een volledig wortelstelsel. Maar het weer is niks. Het is bewolkt. Precies in Arnhem.
Je zou er depressief van worden. Het tegendeel is waar. Ik heb het goed. Ik ben met pensioen, ik mag doen en laten wat ik wil, ik heb het geluk gehad van mijn tijd die voorspoedig is en ik ben gezond. Ook dat laatste ervaar ik als een groot goed.
Toch zei ik gisteren tegen met wie ik ben: “Ik vind het geen fijne tijd….” Wilders kwam met zijn asielnoodwet weet ik veel… Arjan Noorlander had daarover een leuke tweet. In Oekraïne gaat het niet goed. De Russen winnen op het slagveld. En ook in het Midden Oosten is het sinds 7 oktober vorig jaar hommeles. En wanneer we niet uitkijken krijgen we een seniele malloot in de Verenigde Staten aan het roer.
Blijf in je cirkel van invloed, hoor ik iemand zeggen. Geniet van het leven, zei iemand tegen me deze week. En hij heeft gelijk. Ik doe dat ook. Maar het gaat in mijn hoofd toch ook altijd over de grote dingen die ik niet kan oplossen.
Ik ben erg voor joden als Lodewijk Asscher en Natascha van Weezel. Ik ben zeer geraakt door 7 oktober. Misschien was er actie nodig om de zaak van het Palestijnse volk opnieuw op de kaart te zetten, maar deze actie schoot mij in het verkeerde keelgat. Het trof de joden in de kern van hun bestaan. De reactie van Israël is loud and clear. En ik snap dat, maar nu is het genoeg. Het is klaar. Zo bouw je voor de komende generaties nieuwe extremisten op. Het moet afgelopen zijn met het vechten. De zachte krachten moeten een kans krijgen. En die zijn er. Velen. De zachte krachten in Nederland, zoals genoemde mensen en zoals onze burgemeester Ahmed Marchouch, maar ook in het buitenland in Israël zelf. Die zijn er ook, zoals Ehud Olmert. Je hoort ze te weinig in het geweld van alle dag.
Meer zorgen maak ik me inmiddels over meneer Poetin. Gaat het in het Midden Oosten om tienduizenden doden, in Oekraïne gaat het om honderdduizenden doden en nog meer gewonden. Ook hier ontstaan trauma’s die in het leven van de komende generaties doorwerken. We merken nu nog de trauma’s van de Tweede Wereldoorlog, vier generaties verder. Hoe dit met zachte krachten opgelost moet worden weet ik niet. Ook kernwapens zijn geen oplossing. Ik ervaar het als een uitzichtloos conflict.
Ja en dan de asielnoodmaatregelenwet van het kabinet van de PVV en wat collaborateurs. Ik mag het misschien niet zo noemen, maar zo ervaar ik het wel. Iedereen die Wilders in standhoudt, heult met hem. Slechter dan slecht, roep ik weleens. Ze steunen Rusland, ze steunen het geweld in Israël, ze creëren chaos met een wat ze een noodwet willen noemen. Terwijl een fatsoenlijke analyse van de oorzaak niet wordt gemaakt. De asielzoekers krijgen de schuld, terwijl de woningnood ontstaat door arbeidsmigratie ten behoeve van de landbouw en de groei van onder andere ASML. Een andere manier van wonen doet de rest. Deze ingezonden brief van een deskundige spreekt boekdelen:
Nieuwe verkiezingen lijken me een uitkomst, maar helaas zijn de opiniepeilingen zodanig dat de regeringspartijen daar geen zin in hebben. Deze coalitie heeft geen meerderheid in ons land, 68 zetels. De Partij voor de Dieren is groter dan de BBB.
Ik moet denken aan mijn diepgewortelde asperges. Tegen 15 april leveren de wortels weer heerlijke zachte asperges. Uit eigen tuin zijn ze zo heerlijk dat je ze, afgeschild, zo rauw uit de tuin kunt opeten. Het is najaar, de winter komt, de wortels van mijn asperges wachten diep onder de grond, afgedekt tegen de vorst op het voorjaar. En eerder dan je verwacht, komen de eerste kopjes boven. Het is herfst, de winter komt. Er is nog een lange weg te gaan, maar het voorjaar blijft niet uit. Weet ik.
Een tijdje terug waren we bij Placebo in Tilburg. Grote band, duur kaartje. Concert was goed. Maar minder dan ik had gehoopt. Ik kende te weinig nummers. Wel veel die hards en de hele LHBTQ scene was vertegenwoordigd. Gisteravond was ik voor veel minder geld bij Bettie Serveert in Tivoli Vredenburg, Utrecht. Ergens in februari had ik twee kaartjes gekocht. Ik was al lang vergeten dat ik de kaartjes had. Erger nog, ik dacht dat ik ze niet gekocht had, dat ik te laat was geweest, omdat het uitverkocht was. Maar gelukkig stuurde Tivoli een herinnering met tips om de avond in goede banen te leiden. Dus ik had kaartjes…
Met wie ik ben was jarig… een passend cadeau was ook tegelijk geregeld. Na de verjaardagsvisite in de ochtend en het draaien van het album Palomine (het album dat ze in zijn geheel zouden spelen) in de middag, werd ik wat geraakt. Vaak heb ik de Pinkpop video bekeken. ’s Avonds laat met een biertje op. Prachtige nummers als Leg, Braintag en natuurlijk Palomine, zou ik vanavond live horen. Daar had ik zin in!
Het deed me denken aan het concert in Musis Sacrum, toen we net in Arnhem woonden. Voor het eerst uit in Arnhem. We waren nog nooit samen ’s avonds in de stad geweest. De kinderen lagen op bed en een oppas moeten we hebben geregeld, anders kon het niet. Ik was gespannen, wist niet wat me te wachten stond. Bettie was een hype, Musis kolkte en wij zaten op het balkon alles te overzien. Het moet, zag ik net op internet, op 5 februari 1994 zijn geweest. Een prachtige avond die ik met al mijn vezels heb beleefd.
Met dat in mijn hoofd, togen we naar Utrecht! Bettie Serveert plays Palomine and other favorites. We stonden op rij drie. Het werd mooier dan ik vooraf had dacht. Ze konden het nog. Heerlijke rock, simpel en doeltreffend. En mooie nummers. Het hele album van A tot Z uitgevoerd. Daar hou ik wel van. Eerder heb ik dat bij Neil Young (Greendale) en bij Patti Smith (Horses) gezien. Je weet wat er komt, want de plaat heb je grijsgedraaid. En dan live!! Ja, hoor ik iemand zeggen, dat is toch retro, niet vernieuwend, niet creatief… of weet ik veel. Ik vind het mooi. En het maakt het draaien van het album nog mooier met de beelden van het concert in je hoofd.
Kortom, ook deze avond blijft nog wel even in mijn hoofd hangen.
De vakantie zit erop. Ik ben weer met pensioen. Wat een luxe! We, met wie ik ben en ik, hebben heerlijk gelopen langs de Golf van Biskaje en de Atlantische kust. Het Vuurtorenpad hebben we op onze eigen wijze binnen onze mogelijkheden gelopen. En dan de terugreis. 2.100 kilometer naar huis: dat is best een “takke end”.
Ergens in de vakantie bleek dat Guernika een gunstige overnachtingsplek zou kunnen zijn op de route. Guernika is ook de naam van een schilderij van Picasso. Hij heeft het geschilderd in 1937 direct na het bombardement op deze plaats van Nazi Duitsland in opdracht van het Franco regime in Spanje. Beide fascistische regimes hadden belang bij de vernietiging van deze regionale kleine stad. Franco omdat er een sterke Baskische verzetshaard was en Nazi Duitsland kon oefenen voor het bombardement op Rotterdam in 1940. Zo leerden ze hoe je een stad in één keer in brand kunt zetten.
Het effect was desastreus. Wat je op foto’s ziet doet denken aan Arnhem na september 1944 en aan Marioepol en Bakhmut vandaag de dag. Alles kapot, niets meer heel. Je wordt er adembenemend beroerd van. Geen steen meer op de andere.
Wij sliepen daar in een hotel en liepen door de herbouwde stad een route met foto’s, waardoor je kon zien hoe het was. Aan de rand van het centrum, tegen een muur is een stenen afbeelding gemaakt van het schilderij van Picasso. Indrukwekkend. Wat fascinerend is aan wat je hier ziet is de herbouw en het leven in deze stad: Het was een mooie voorjaarsavond, dat maakt misschien ook wel uit. Wij hadden ook goed zin. Maar wat we zagen, waren vrolijke mensen op terrasjes in winkels en aan het werk. De eens zo kapotte stad was herbouwd en vitaal, in leven. Het was een genoegen om daar te zijn.
Wat ons beroerde was de hoop voor de kapotte steden in Oekraïne. Oorlog heeft nooit het laatste woord, zo bleek die avond. De muziekschool van Geurnica hield een eindejaar uitvoering van de afdeling popmuziek. Jonge mensen met docenten op het podium en ouders, andere belangstellenden en wij op de stenen trappen van het openluchttheater. Naast Spaanse hits hoorden we Don’t speak van No Doubt, This is the life van Amy McDonald en met een andere basist en drummer mooi ruige punkmuziek.
Het waren prachtige uitvoeringen die de vitaliteit van de mensen in Guernica weerspiegelden: mooie mensen die blonken en schitterden in de avondzon. Geen beter slot op deze plaats des onheils kon ik bedenken toen iedereen meedeed met de song van Rihanna: They were like…
…diamonds in the sky!!!
Guernica, 22 juni 2023. Arnhem 28 juni 2023.
NB.: Op 1 juli 2023 doet de Tour de France Guernica aan met twee doorkomsten. Eén met en één zonder tussensprint.
Het is een gewone dinsdagmorgen in december. Sinterklaas is weg, maar nog niet in Spanje. Een dag waarop ik, samen met wie ik ben, een kleinzoon ophaal, want die is een beetje ziek. Verkouden, ik loop er zelf ook al een week of twee mee rond. Stront chagrijnig wordt je ervan. Voor de lol gaan we even naar de kerstshow van de Intratuin. We komen er toch langs en we hebben al hard gelachen om de wijze waarop iemand van drie dat kan uitspreken: de kerssjo van de intratuin. Bovendien rijden er modeltreintjes en die wil ik ook wel even zien.
Daar gaan we dus, dinsdagmorgen half elf. Geen parkeerplaats te vinden. Ja, ergens een eind verderop. Je loopt over de opa’s en oma’s met kleinkinderen, moeders en vaders en buurvrouwen samen met andere buurvrouwen. Ik dacht dat dinsdag een werkdag is voor wie niet gepensioneerd is. Hoe moet het hier dan zijn in het weekend. Ik raad je niet aan om te gaan kijken.
Mijn verstand staat stil. Wat een mensen en wat een spullen en ook wat een systeem. Ik ben een zoon van een kleine middenstander uit een provincieplaatsje. Je doet je boodschappen, ook je kerstboodschappen in de plaats waar je woont. En nu woon ik in een wijk waar nauwelijks nog winkels zijn, maar vlakbij is wel een Praxis en even verderop een Blokker en nog iets verder een gewone Intratuin waar ik de weg weet. Maar dit… dit is een echte Mall, één centrum met een Gamma, een woonwinkel, een restaurant en wat niet al. Alles overdekt denk je dan, maar je moet wel een paar honderd meter lopen om bij je auto te komen. Geen openbaar vervoer te zien. Dat kan ook niet, wanneer je met een kofferbak vol rommel thuis moet komen.
We waren dus op zoek naar een ouderwetse kersster voor iemand van 92. Die kun je er niet vinden. Wat er wel is is glitterkerssterren en kunstkerstbomen, waar je alleen al ADHD van krijgt als je er naar kijkt. Gek wordt je ervan. Zelf ben ik natuurlijk gek op treintjes. Het is hartstikke leuk dat die er rijden. Een simpel baantje, waar verder niemand meer naar hoeft om te kijken. Het gaat om de molentjes en de huisjes en de tierelantijntjes die erom heen staan. Die worden verkocht.
En zo geschiedde: We kwamen voor een onvindbare kerstster en gingen weg met een draaiend molentje, dat wel bij mijn treinbaan past. En geluk ook nog: die jongen van drie heeft in de draaimolen gezeten.
