Vandaag bleven we in Sivas. Vanaf hier verandert de reis van een reis door Europa naar een reis door Klein Azië. We konden het niet laten vanochtend te beginnen op het station. Kijken of we toch niet alsnog met de trein naar Samsun aan de Zwarte Zee konden. Dat is duidelijk niet gelukt: de trein rijdt niet. We hebben een auto gehuurd.
De reis door Klein Azië begint met een taxirit naar een brug bij Sivas. Het is een oude brug gemaakt voor één van de takken van de zijderoute. Er zijn veel zijderoutes en aftakkingen. In verschillende perioden met verschillende producten en verschillende veiligheidsrisico’s. Vroeger waren de mensen ook niet gek.
Vanaf de brug liepen we langs de Ataturk Boulevard naar het centrum, langs het ziekenhuis, langs veel nieuwe huizen. Er wordt ongelofelijk veel gebouwd in Sivas. We hopen dat het allemaal aardbevingbestendig is. De omgeving van Sivas is ruim en heeft veel heuvels en is landbouwgebied. Je zou zeggen: Dan hoef je toch niet zo hoog te bouwen? Dat maakt het alleen maar gevaarlijker. Maar goed.
We liepen naar de grote moskee in aanbouw en kregen op de bouwplaats een rondleiding. We zochten het hotel op waar in 1993 het Sivas bloedbad plaatsvond, waarbij ook een Nederlandse student uit Leiden omkwam. De aanslag was gericht op Alawieten, die een conferentie hadden. Op deze plek herinnert niets aan de tientallen mensen die hier werden vermoord.
Wat het mooiste van de dag was, was een gesprek met de man van de tapijtwinkel. Hij had ons uitgenodigd voor een kopje thee. Het was een enthousiast college over Turken en hun bevolkingsgroepen en hun buren. Met wie ik hier ben kreeg tips over te lezen boeken. Het ging over de Armeniërs, de Alawieten, het religieus fanatisme en hoe geld in religie een rol speelt.
We voelen ons hier vrij en veilig. Turkije is een mooi land om te reizen.
13 mei 2026