Over grenzen (Ruslui)

Gisteren en vandaag reizen we de Ruslui achterna. Gisteren deden we het traject Klaipéda – Riga en vandaag Riga – Narva. Karina Meeuwse schreef er een boek over. In Vriezenveen is een klein lokaal historisch museum. In 2012 waren we in Sint Petersburg en hebben we diverse gebouwen van deze handelaren bezocht. Nu gaat dat niet lukken, omdat voor ons als toerist een bezoek aan Rusland niet mogelijk is. Code Rood.

“Opkomst en ondergang van de Vriezenveense Ruslui”, Karina Meeuwse

Een boek over families uit Vriezenveen die van 1720 – 1920 handel dreven met St. Petersburg.

“Door omstandigheden gedwongen kwamen de Vriezenveners in Rusland terecht. Ze worstelden zich uit de armoede omhoog en hun aanwezigheid in de Russische hoofdstad kreeg betekenis, een plek, zoals je nu nog steeds kunt zien als je St. Petersburg bezoekt. Tweehonderd jaar later worden de Ruslui opnieuw door de omstandigheden gedwongen te kiezen: terug naar een, inmiddels van hen vervreemd, vaderland of blijven in een onherkenbaar Rusland. Arm zijn ze gegaan, arm zijn ze teruggekomen. Daartussenin ligt een verhaal over wilskracht en doorzettingsvermogen, over pure noodzaak en wanhoop, hartstocht en gedrevenheid: het verhaal van de Ruslui.”

Egbert Engbers, een van de Rusmannen, verwoordt het alsvolgt: “In Nederland is men een Rus en in Rusland een “Gollander”. Twee culturen stormen op je in, toch versmelten zij niet, maar blijven als twee grote, evenwijdige stromen het leven beheersen.”

Volgens de achterflap van het boek: “Dankzij hun gezonde handelsgeest en pioniersmentaliteit werkten de Ruslui zich gaandeweg op tot succesvolle kooplieden. Ze vestigden zich permanent in St. Petersburg en stichtten er de Vriezenveens kolonie. De band  met Vriezenveen bleef bestaan en regelmatig reisden de Ruslui naar hun vaderland, dwars door een Europa dat voortdurend aan verandering onderhevig was: geteisterd door Napoleontische oorlogen, in crises tengevolge van de Industriele revolutie, ten prooi aan onrust en dreiging aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Ten slotte werden ook de Ruslui zelf het tragische slachtoffer van de wereldgeschiedenis; de Russische revolutie was er de oorzaak van dat ze have en goed kwijtraakten. Nazaten van hen leven nog steeds in St. Petersburg.

De tocht werd soms gemaakt met de boot (vanaf Terschelling), maar vaker met paard en wagen. Ze deden ruim 14 dagen over de tocht.

In juli 1826 gaat Jacob Kruys mee. Hij is de 14-jarige zoon van Jan Kruys. Tijdens de reis houdt hij een reisdagboekje bij.

Op grond van die reisbeschrijving hebben we de route op de kaart gezet.

2 mei 2025

Foto boven gemaakt van Vriezenveens pand in Sint Petersburg. Mei 2012.

Over grenzen (Kaliningrad)

Vandaag een dagje met de auto op pad. We waren met de trein al de Suwalki corridor gepasseerd. Dat is de door Rusland onderhandelde corridor tussen Wit Rusland en Kaliningrad. De enclave ligt tussen Litouwen en Polen. Daar reden we vanaf Riga naartoe.

De eerste grens die we tegen kwamen was de grens tussen Letland en Litouwen. Irene van der Linde verhaalt in haar boek “Het einde van Europa” uit 2002 dat het zo’n gedoe is iedere keer zo’n grens te passeren. Anno nu behoren de Baltische staten bij de Schengen landen. Dat betekent vrij verkeer van personen en goederen. Zo troffen we de grens ook aan. Niks te doen. Een leeg gebouw, een afgebroken slagboom en echte grenspalen als markers bij de grens.

We gaan door. Het is best ver rijden over rechte wegen naar het zuiden. Volhouden. Maar dan komen we in de buurt. Eerst langs een spiksplinternieuw grensgebouw. Die staat helemaal leeg. Dus even door naar de rivier vlak voor de plaats Sovjetsk in Kaliningrad. Daar is leven. Af en toe gaat er iemand Schengen in en af en toe gaat er iemand over de brug naar Rusland. Waarom gaan deze mensen naar hier of daar? Vaak op familiebezoek denken wij. De grens doet denken aan de grens tussen oost en west Duitsland. Het voelt in deze tijd indrukwekkend. In de rivier staat een hoogspanningsmast met een Litouwse en Oekraïnse vlag. Misschien zien de mensen aan de overkant dat. Wij horen aan deze kant de muziek van de 1 mei viering. Ik herken het van TV en van die keer dat ik in de DDR was op 1 mei.

Na een lekkere huisgemaakte, Russisch smakende tomatensoep in het restaurant bij de grens, rijden we door.

Op naar Kleipeda. Hier begint voor ons het verhaal van de Ruslui. Mensen uit Vriezenveen die twee eeuwen lang handel dreven met de tsaren in Sint Petersburg. Daarover morgen meer. We hebben heerlijk wat gedronken aan de Oostzee. Mooi weer, alsof we thuis waren.

Op de terugweg naar Riga kwamen we weer in Letland. Ook een rustige grens aan de rivier. Hier komen we aan de praat met de grenscontroleurs van de immigratiedienst. Onze minister Faber zou trots op ze zijn. Vanavond kwamen er alleen twee toeristen uit Nederland langs. Over vrij verkeer van personen gesproken….

Morgen met de trein naar Narva. Een Russische stad in Estland.

1 mei 2025

Over grenzen (Riga)

Vandaag om zes uur Nederlandse tijd vertrokken met de nieuwe Baltische treinverbinding van Vilnius via Riga naar Talinn. De trein is een voorloper op de Baltic Railway, waar de EU miljarden insteekt om de Baltische staten te koppelen aan Europa.

Het is nog even wennen. De trein gaat vijf minuten eerder dan aangekondigd. Gelukkig waren we met ons take away breakfast ruim op tijd, dus dat leverde geeen problemen op. De trein is half leeg, maar het bleek noodzakelijk zitplaatsen te reserveren. Waarom? Geen idee. Het kost vijf euro. En we moesten van plaats verwisselen. Het liefst rijden we vooruit met het raam links van ons. Nu rijden we achteruit met het raam rechts. Hoe ik nu een reservering moet doen voor de trein van Riga naar Talinn, dat is me nog een raadsel. De app geeft aan dat die kaartjes zijn uitverkocht. Daar geloof ik vooralsnog niks van.

Maar goed we hebben een heerlijk ontbijt, het is mooi weer en even na elf uur zijn we in Riga. Het landschap is net zo afwisselend als in Drenthe. En voorwaar: ik zag een windmolen. In Polen zag ik er ook al één met wieken. Hier in Litouwen een vervallen molen zonder wieken.

Overal in het landschap zie ik deze silo’s. Soms met een platform om de wagons af te vullen die dan naar elders vertrekken. Ik vermoed dat het graanopslag is. Op Google maps zie ik dat er op het terrein coöperaties zijn gevestigd.

Over de grens tussen Litouwen en Letland: Wat we merken is dat het spoorwegnet niet aansluit. Hadden we een heel stuk een snelle verbinding, ik dacht elektrisch. Nu boemelen we over een wiebelig dieselbaantje richting grens. Net over de grens met Letland blijkt nieuw spoor aangelegd en glijden we op een veel hogere snelheid richting Riga. Maar wel op diesel.

Bij aankomst in Riga hebben we gelijk een rondje gelopen over de markt, naar een gebouw uit de Russische tijd, naar de nieuwbouw van het station voor de nieuwe Baltic Railway en naar de synagoge. Bij het nieuwe station heb ik goed rondgekeken, want ik denk dat daar ook wel een dubbeltje EU geld van mij naar toe is gegaan. Al met al een mooie dag.

Morgen naar Kaliningrad. Althans naar de grens van de enclave van Rusland. Het is dan 1 mei.

30 april 2025

Over grenzen (Vilnius 2)

Vandaag een dagje Vilnius. Ik hou van treinen en met wie ik ben van boeken. Dat valt mooi te combineren in Vilnius wanneer het ook nog eens over politiek en de grens tussen Europa en Rusland gaat.

Eerst zijn we naar het monument voor de Baltic Way gefietst. Aan het eind van de tocht kwamen we op de begraafplaats terecht waar Baltische zielen begraven liggen. Deze twee plaatsen horen bij de gebeurtenissen die Jan Brokken in het boek Baltische zielen heeft beschreven. Hier staat dat nader uitgelegd.

Tussen door zijn we op het station geweest om het perron te fotograferen waar dagelijks vier treinen tussen Rusland en Kaliningrad passeren. Dagelijks gaat er een trein uit Sint Petersburg en een trein uit Moskou naar deze enclave. En weer terug. De treinen stoppen in Vilnius, maar niemand mag er in of uit. Het is een bizar gevolg van de verzelfstandiging van de Baltische staten in de jaren 90 van de vorige eeuw.

29 april 2025

Over grenzen (Vilnius)

Vandaag reizen we naar Vilnius en morgen zijn we daar de hele dag. Vandaag gaan we de grens van Polen en Litouwen over. Niet zomaar een grens: De Suwalki corridor. Deze geeft Rusland een verbinding tussen de enclave Kaliningrad en Wit Rusland. Het is niks dan bos en hekken. Er ligt niet meer dan een weg voor onderhoud. Verkeer tussen Rusland en Kaliningrad gaat over zee, door de lucht of per spoor. Op het station in Vilnius zullen we daar morgen foto’s van maken.

De Suwalki corridor, genoemd naar de plaats Suwalki. Het stationsgebouw staat op de foto boven aan de pagina.

Vandaag moesten we in Mockava overstappen omdat de spoorbreedtes in Litouwen / Rusland anders zijn dan in de EU. Het lijkt erop dat we binnen de EU dit soort problemen niet hebben. Dat is niet waar. Binnenkort rijden er in heel Zeeland geen treinen om het beveiligingssysteem van de treinen te testen naar Europese maatstaven. Alle landen binnen de EU hebben een verschillend systeem, zo vertelde een projectleider in mijn familie mij. Daar is nog heel veel werk te doen!

Hieronder het station van Mockava: waar we aankomen, overstappen op een te klein perron en waar we naar toegaan. De breedte van het spoor scheelt enkele centimeters, niet met het oog waarneembaar. Het Russische spoor is iets bredere dan het Europese spoor.


Hoe versterk je de grens tussen de EU en Rusland? Door hem militair sterk te maken. Tuurlijk met betonblokken enzo. Maar de EU doet dit ook door de Baltics bij Europa te betrekken. Van de forse investeringen in de infrastructuur maken wij vandaag gebruik. Toen Polen bij de EU kwam is het spoorwegnet fors verbeterd en nu wordt Rail Baltica aangelegd: een railverbinding tussen Warschau en de hoofdsteden van de Baltische staten. Deze miljarden investering moet ervoor zorgen dat de Staten dichter bij Europa komen, de bewoners op Europa gericht zijn en geïntegreerd raken. Bovendien zorgt de spoorlijn voor een verbinding tussen de drie hoofdsteden. Ook Finland en Helsinki gaan er over tien jaar van profiteren. Feitelijk heeft Rusland hetzelfde gedaan met het aanleggen van de Krimbrug. Zo is de Krim gericht op Rusland en niet meer op Oekraïne.

Het landschap onderweg vind ik wat saai. Het is vlak met bossen en weilanden. Het lijkt een beetje op Drenthe, vind ik.

28 april 2025

Over grenzen (Warschau)

Vandaag begonnen we met het overschrijden van de grens van Gelderland en Overijssel. Volgens Daniel Lohues zijn we nu aan de goede kant van de IJssel. Het Saksenland. Hij bezingt het op zijn manier in: kijk hier.

Vervolgens gingen we bij Oldenzaal de grens van Nederland en Duitsland over. Op schoolreisje naar Bentheim ging ik met de fiets over deze grens en vaak ging ik met de auto. Op molenexcursie ging ik zelfs met de bus deze grens over…. Niks bijzonders.

Ver voor Berlijn gingen we bij Helmstedt de oude oostgrens over en begint het gedoe. Oost en West verdeelt de wereld. Het is een politiek issue en we gaan die grens op deze vakantie vaak tegenkomen. Het is het thema van deze reis. Onze trein brengt ons naar Berlin Ostbahnhof.

De geschiedenis hangt hier aan de muur. Ostbahnhof heeft in de loop der jaren diverse namen gehad. Telkens waren er weer andere heersers en dienaren. Vanuit Ostbahnhof is het drie minuten lopen naar de “East side gallery”, een restant van de muur met veel kunst. We zijn er nog even heen gelopen.

We zijn dan Berlin Hauptbahnhof al gepasseerd en de tel kwijt van de grensoverschrijdingen. De restanten van de muur zien we vanuit de trein. We liepen er zelfs naar toe. Al vaker waren we in Berlijn en schreef ik er ook over. De stad is nu zonder grenzen. Een vrije stad, waar ik graag ben.

Nu gaan we door naar de Oder-Neissegrens, dé grens van het verdeelde Europa. We gaan er zonder controle over en kijken naar de rivier die vredig stroomt. We zijn in Polen en gaan door naar Warschau, de stad waar ooit het Warschaupact is opgericht en waar vorig jaar het getto van Warschau een onuitwisbare indruk achterliet. Dat nooit meer, hoopten we.

Nu slapen we in hetzelfde hotel als vorig jaar en gaan we snel door naar de Baltics, de Baltische staten. Kijken hoe het daar met de grenzen is.

27 april 2025

Over treinreizen (in Midden- en Noord-Europa)

Nadat we eerder een rondje Arnhem, Wenen, Praag, Berlijn hadden gemaakt zijn we vorig jaar van Arnhem naar Warschau, door naar Lublin en terug naar Berlijn en Arnhem gereisd.

Voor de reis naar Wenen en Praag hadden we een slaapplaats gereserveerd. Die hebben we nooit gezien. In Arnhem ging het al fout door de werkzaamheden tussen Arnhem en Oberhausen. Met de bus gingen we via het Gelredome richting Duitsland. Uiteindelijk kwamen we ’s ochtends vroeg in München aan via gewone treinen, zonder slaapplaats. Van Wenen naar Praag ging het goed en ook van Praag via Berlijn terug naar huis ging het okay.

Bij de volgende reis ging het in Duisburg mis. We gingen met de boemel vanuit Arnhem naar Duisburg. Daar viel onze trein met gereserveerde plaatsen uit. Een uur later dan gepland kwamen we aan in Berlin Ost-Bahnhof. Helaas vertrekt de trein naar Warschau om de twee uur, dus we kwamen twee uur later dan gepland in Warschau aan. Zo ’s avonds tegen tien uur was het broodje Kebab op het stationsplein van Warschau heerlijk. De reis naar Lublin en terug naar Berlijn ging goed. Ook de reis terug naar Arnhem na een paar dagen Berlijn was op tijd. Vanaf Hengelo met het boemeltje door Twente en vanaf Zutphen weer op tempo naar Arnhem.

En nu dus naar de Baltics en naar Lapland. Duitsland, Polen, Litouwen, Letland, Estland, Finland, Zweden, Denemarken en weer door Duitsland naar huis. Met een Interrailkaart kunnen we een aantal dagen vrij reizen. Het is een heel gedoe om alle treinen te vinden. Grootste probleem is het volstrekt ontbreken van eenduidigheid. Een hotel boeken, waar je maar wilt, kan in één app. Een vliegtuig boeken, waarheen je maar wilt, kan in één app of een veerboot boeken kan ook zonder problemen overal in Europa. Maar treinen? De Interrail-app biedt wel mogelijkheden, maar die zijn lang niet altijd duidelijk. Wil je reserveren, dan kan dat in Polen pas een maand van te voren. In Duitsland kan dat veel eerder. Soms kun je via de App reserveren, soms moet je naar de site van de spoorwegmaatschappij van het land. Om van Finland naar Zweden te gaan heb je een bus nodig, die niet aansluit op het Interrail systeem en die je dus apart moet betalen. Je gaat lopend de grens over tussen Tornio en Haparanda. Nu zijn we daar wel op zondag, wat het lastiger maakt, maar het is toch jammer. En op veel van die sites moet je inloggen. Hier kan nog veel verbeterd worden. Bijvoorbeeld het huren van een auto zou ook handig kunnen zijn, want boven de poolcirkel in Finland rijden geen treinen. Bij een hotelboeking kan dat eenvoudig.

Volgend jaar willen we via Hongarije, Bulgarije, Roemenië naar Istanboel in Turkijë. We hebben dan de hele nieuwe Oostgrens gedaan, zoals Irene van der Linde en Nicole Segers dat in 2004 deden. Mooi zou het zijn, wanneer we ooit een keer met de trein naar Kiev en Odessa zouden kunnen, maar dan moeten we eerst van Trump en Poetin af zijn. Dat zal nog wel even duren.

22 april 2025

Het einde van een gouden eeuw?

Het is een zwarte dag vandaag. Het Amerika van Trump laat Europa vallen, keihard vallen. Onze gouden eeuw begint in 1945 nadat de VS, Canada en de UK de Nazi’s verdreven aan de westkant en de Russen de Nazi’s ten koste van veel doden in het oosten. Europa werd verdeeld. De muur kwam. Het westen ontwikkelde een gezamenlijkheid in de EU, die weliswaar vaak zwaar op de proef werd gesteld, maar we voelden ons vrij om onze welvaart naar eigen inzicht te verdelen. Onderlinge solidariteit was lang het devies, waarnaar werd geregeerd. In het oosten was er een dictatuur, waar het leven van de anderen door anderen werd bespioneerd en vastgelegd. Wanneer landen vrijheid roken, werd dat met tanks teniet gedaan in 1956 in Hongarije en in 1968 in Tsjecho-Slowakije.

Als kind stond ik in 1968 bij ons thuis voor de winkel om te kijken of de Russen in augustus van dat jaar zouden komen. Ik was 11 en begreep het niet. Dat land wilde toch vrijheid. De vrijheid werd overreden door tanks. In de jaren rond 1980 was de koude oorlog tussen Rusland en de VS op het hoogtepunt. De wapenwedloop met kernwapens werd dreigender en dreigender. Links, waar ik toe behoorde wilden geen kruisraketten met kernkoppen of neutronenbommen. Het ging te ver. Gelukkig werd Rusland instabiel en viel onder Gorbatsjov de muur. Ik was blij. In 1987, voor de val de muur, was ik in Stralsund bij mensen van de Evangelische Kirche. Ze wilden vrijheid en hadden het niet. Je moest uitkijken wat je zei. Alleen in klein gezelschap kon je praten. Toen de muur enkele jaren later viel waren de mensen waarbij ik logeerde binnen twee maanden bij ons in Sneek. Onbeschrijflijk blij waren ze.

Het was feest toen de muur viel. Die vrijdagavond in het najaar van 1989 heb ik gehuild van vreugde. De vrijheid had gewonnen, zo voelde ik dat. Het werden jaren van voorspoed. Europa kon zichzelf opnieuw uitvinden. Waar oorlog altijd dreigde, ontstond vrede en voorspoed. We kregen het rijk, verdeelden het redelijk eerlijk en hadden oog voor noord en zuid.

Het Rusland van Poetin leek in 2012 een goede buur. Onze koning dronk tijdens de spelen in Sochi een Heineken bier met hem. Met wie ik ben en ik gingen in dat jaar naar Moskou en St Petersburg en vonden het een vrij en ontwikkeld land. Wat wisten wij en hij er op dat moment van? In de Hermitage in St Petersburg zagen we allerlei Nederlandse meesters uit de gouden eeuw aan de muur. In Moskou bezochten we het Kremlin en het monument voor de doden na afloop van de voetbalwedstrijd van HFC Haarlem in het Loezjniki stadion. We waren op het plein waar zowel de trein uit Vladivostok aankwam als de trein uit St Petersburg. Het was een multiculturele chaos. Ik vergeet dat nooit meer.

In 2022 gingen we in mei met de trein langs Praag en Wenen, midden Europese steden die de klappen opvingen van de net begonnen oorlog in Oekraïne. We liepen langs de ambassade van dat land in die steden en we zagen de vluchtelingen op de stations, ook op Berlin Hbf. Veel indruk maakte dat. We hoorden politiek grote woorden. De wereld zou rond Oekraïne staan. Ook de Navo, Europa en Nederland.

Vandaag de dag is Trump aan de macht in de VS en hij praat met de man, die lak heeft aan soevereine grenzen. Dat heeft hij zelf ook trouwens.

De vrede die ons voorspoed en geluk heeft gebracht staat ernstig onder druk. Vandaag lijkt een einde te zijn gekomen aan die periode.

De gouden eeuw die voor de VS is begonnen volgens Trump, lijkt te eindigen in een nachtmerrie voor Europa. Ik hoop dat ik ongelijk heb.

Komend voorjaar reizen we met de trein naar Narva in Estland en Kirkness in Noorwegen. We bezoeken de grens van Kalinigrad in Litouwen. We zullen daarvan verslag doen en ik hoop dat ik optimistisch kan zijn. Ik vrees het ergste.

12 februari 2025.

Langs de grenzen van Europa

Geboren in 1957, was voor mij de grens van Europa tot 1989 het IJzeren Gordijn. Alles wat daar achter gebeurde was de vijand en daarvan had ik weinig kennis. Toen ik 11 was, stond ik voor de bakkerij van mijn vader te kijken of de Russen eraan kwamen. In de jaren 80 demonstreerde ik tegen de kernwapens en de kruisraketten en ook in die jaren ging ik met de kerk uit Sneek naar Stralsund in de DDR voor een uitwisseling. Heel indrukwekkend vond ik dat, vooral het bezoek aan Hiddensee, een eiland in de Oostzee, waar Merkel graag komt en waar het toen al iets meer vrij was, dan in de stad. Door het geruis van de branding, kon de Stasi je niet verstaan.

Na de val van de muur bezocht ik Polen voor een bruiloft en deden we met een camper vol met kleine kinderen Berlijn aan, begin jaren 90. De muur stond er nog. Het tracé was nog goed te zien. Ik was ontroerd door het monument met de kruizen van de overledenen bij de muur. Het monument is er vandaag de dag nog steeds.

Heel lang heb ik alleen op afstand Oost Europa gevolgd. In 2012 waren we, met wie ik ben en ik, onder de indruk waren van de vrijheid in Moskou en Sint Petersburg. Het was nog voor de Russische annexatie van De Krim en in de tijd dat ook onze koning een gezellig biertje dronk met Poetin. Moskou is een echte wereldstad met de allure van New York en Peking. Daar moesten we ook nog eens heen, zeiden we. Dat gaat niet meer gebeuren. Sint Petersburg had een link met Vriezenveen in Overijssel. Tot de Russische revolutie in 1918 werd er vanuit de textielindustrie fors handel gedreven met de tsaren daar. Het duurste linnen en de specerijen uit Indië werden per kar naar Sint Petersburg gebracht en het geld kwam mee terug. Damen Shipyard is er in deze tijd niets bij. Nog steeds zijn er restanten in St Petersburg te zien van de Vriezenveense cultuur, zoals een protestantse kerk aan de belangrijkste winkelstraat van de stad. En verder niet te vergeten de wereld aan Nederlandse meesters in de Hermitage.

Ik ging eens naar Boedapest, Praag en Wenen en ik realiseerde me daar hoe voornaam deze steden in de late middeleeuwen waren geweest. Best belangrijke steden, wellicht belangrijker dan Amsterdam en Antwerpen, al willen wij mensen in de lage landen dat moeilijk geloven. Wij voeren immers op de wereldzeeën?

Hoe dan ook, met de oorlog in Oekraïne, sinds 2022 nog meer dan sinds 2014, is er een nieuwe grens in Europa. De grens van Rusland en Belarus, die zich uitstrekt van Kirkenes in Noorwegen via Finland, de Baltische staten en Polen tot aan Roemenië en Bulgarije. Wanneer je even door reist ben je in Istanboel.

Irene van der Linde en Nicole Segers schreven in 2004 het boek Het einde van Europa. Bij De Slegte nog te koop onder ISBN nummer 90 5637 582 2. Dat boek inspireerde om die grenzen opnieuw op te gaan zoeken. Vorig jaar mei bezochten we Wlodawa, een plaats in midden Polen vlakbij Sobibor met een rijke joodse traditie. De plaats ligt aan de grens met Belarus en de provincie Gelderland heeft een voetpad gesubsidieerd van Wlodawa naar Sobibor, zo las ik in het boek. Het pad hebben we niet gevonden, maar de synagoge wel en de afgesloten brug met Belarus ook. Je kan er de grens niet over. Wel kun je er vissen. Of je een vis uit Belarus vangt of uit Polen, weet je niet. Het was mei, rustig en mooi weer.

Komende mei gaan we per trein (en auto) naar de Baltische Staten, Finland en Noorwegen. Naar Narva en Jacobselv. Over anderhalf jaar is het de bedoeling Roemenië, Bulgarije en Turkije tot aan Istanboel aan te doen. Ik vind de voorbereidingen nu al mooi en verrijkt mijn kennis van de geschiedenis van ons continent. Zo vredig als het soms leek, is het eigenlijk nooit geweest.

6 december 2024