… van Europa naar Azië.
Dan is het verdrag van Schengen toch wel een verademing. Voordat je doucht aan de andere kant van de Bosporus ben je met de trein even onderweg. Ook al gaat de trein veel sneller dan in de rest van Bulgarije en gaat de trein in het Turkse deel ook best rap, het blijft een gedoe. Ik droomde over een Trans Europa Railway System. En ik dacht 50 jaar vooruit tussen de bordercontrols door.
Eerst werden we geroepen voor paspoort controle Schengen uit. De douaniers hadden zich vergist. Ze kwamen een half uur later. Zelfde ritueel opnieuw na een tijdje. Opstellen in rotten van twee, vrouwen en slapende kinderen eerst. Gelukkig had ik geen belastingschuld of openstaande boetes. Dus ik kon weer gaan dromen. Over de grens in Turkije, nabij het drielandenpunt met Griekenland stonden we een dik uur stil. Nobody knows… Daarna tien minuten door naar de Turkse douane. Allemaal weer uit de trein met de bagage. Of ik iets had achtergelaten werd gecontroleerd. Niet met honden, maar visueel. Vervolgens paspoortcontrole en de tassen door de scan. Scan werkt niet. Ik had de tas van haar en zij de tas van mij, zo was dat. De tas die ik bij me had, die van haar dus, moest open. Zat niets in. Wij mochten door. In Turkije, door naar Istanboel, overstappen en onder de Bosporus door.
In Azië!!! We gaan zien wat ons dar brengt.
10 mei 2026, geschreven op 11 mei.